Stanisław Hebanowski żył w latach 1912–1983. Przez długi czas związany był z Poznaniem, gdzie studiował na wydziale prawa, historii sztuki i filozofii. Po wojnie w Teatrze Polskim w Poznaniu przez kilkanaście lat (1951–1969) pełnił funkcję kierownika literackiego, współpracując z wieloma dyrektorami tego teatru – Wilamem Horzycą, Ireną i Tadeuszem Byrskimi, Markiem Okopińskim. Miał znaczący wpływ na kształt artystyczny Teatru. W Poznaniu z jego inicjatywy powstały dwie sceny eksperymentalne: Teatr Atelier i Teatr 5.

W 1969 Stanisław Hebanowski został kierownikiem literackim Teatru Wybrzeże w Gdańsku. W roku 1973 zdał eksternistyczny egzamin reżyserski i w Teatrze Wybrzeże objął stanowisko kierownika artystycznego. Zrealizował 23 przedstawienia, w tym „Czekając na Godota” Samuela Becketta (1970), „Wesele” Stanisława Wyspiańskiego (1976), czy „Makbeta” Williama Szekspira (1980).

Ponadto tłumaczył dramaty Marivaux, Eurypidesa (wyreżyserował polską prapremierę „Heleny" we własnym przekładzie), Sofoklesa, Corneille’a, Crommelyncka; prowadził działalność pedagogiczną (wykładał w Studium Aktorskim przy Teatrze Wybrzeże); pisał adaptacje (m.in. „Eutydem” Platona, „Niebezpieczne związki” de Laclosa, „Kuszenie świętego Antoniego” Flauberta); reżyserował nie tylko w teatrze, ale też w operze (m.in. w Operze Bałtyckiej w Gdańsku).

Spektakle Hebanowskiego, jego tłumaczenia oraz adaptacje były zauważane przez krytykę, nagradzane na festiwalach i wyróżniane przez publiczność.

Stanisław Hebanowski zmarł w 1983 roku na dworcu kolejowym w Gdyni, w drodze do Szczecina, gdzie prowadził próby do "Czekając na Godota", sztuki, którą rozpoczął swój związek z teatrem na Targu Węglowym.