"Ta trzecia" - to zasadniczy, choć bardzo niejednoznaczny wątek spektaklu. Kim właściwie jest? Czy to tajemnicza Romy (mocna, wyrazista kreacja Ziny Kerste), która pewnego dnia staje w drzwiach domu swego dawnego ukochanego, Franka (w tej roli bardzo przekonujący Roland Nowak), wyznając jemu i jego żonie, że chce z nim zostać na zawsze? Czy może raczej owa zazdrosna i podejrzliwa żona (Barbara Krasińska)? Która z kobiet była pierwsza? Która jest dla Franka ważniejsza? To dylemat, który rozstrzyga się w głowie głównego bohatera, widzowie mogą tylko biernie obserwować lawinę dramatów. Tak jak obserwujemy - bezradnie lub obojętnie - cudze rodzinne kłótnie i przeprowadzki, z okien własnych domów lub w okienku telewizora.

Marta Kaźmierska, „Gazeta Wyborcza”, 21 listopada 2005

... bohaterowie to trójka czterdziestolatków, którzy pogubili się w życiu, zapomnieli o ideałach młodości, o emocjach. Ugrzęźli w małej stabilizacji. Świetnie zarysował taką właśnie postawę Roland Nowak. Jego Frank niczego nie udaje. Jest takim czterdziestolatkiem, który po prostu zapomniał.[...] Równie interesującą kreacją co Roland Nowak stworzyła Zina Kerste. Aktorka grająca tytułową kobietę sprzed 24 lat, postać najmniej określoną w tekście, po prostu jest. Jest naturalna, jest sobą, jest jak wyrzut sumienia.

Stefan Drajewski, „Głos Wielkopolski”, 21 listopada 2005

Skromne przedstawienie Fiedora fascynuje swą tajemnicą; to,że niczego nie da się tu racjonalnie wyjaśnić nie jest wadą, skoro reżyser potrafi samą gęstością znaków przykuć uwagę widowni. Z piękną powściągliwością, uciekając od tłumaczenia postaci, grają Zina Kerste, Barbara Krasińska, Roland Nowak. [...] Widz polski, mocno już zmęczony dopowiadaniem mu w teatrze wszystkiego do końca, z przyjemnością wchodzi w ten sen.

Jacek Sieradzki, „Przekrój”, 5 stycznia 2006