Cieplak potraktował "Zemstę" tak, jakby ją na powrót oddawał widzom - do śmiechu i do refleksji. Dowcipnie i z czułością. [...] Są w tym przedstawieniu aktorskie perełki zgrabnie oprawione w muzykę Kormoranów. Piotr Kaźmierczak (solidnie postarzony) buduje postać Rejenta z usztywnionych póz i palców układanych w nienaturalne sploty. Klasą sam dla siebie jest Dyndalski (Włodzimierz Kłopocki). To schowany za sługalczymi ukłonami tetryk, który swoje wie, ale nie powie. A Papkin (Piotr Łukawski) zręcznie balansuje na granicy śmieszności i tragizmu.

Ewa Obrębowska-Piasecka, „Gazeta Wyborcza”, 13 października 2005

Fredro w garniturze, z Papkinem z kijem baseballowym zamiast szabli autentycznie nas w tym przedstawieniu bawi. A śmiech, tak jak na "Zemście" w kostiumie w 1875 roku, co chwila rozlega się na widowni. [...]
Sprawne aktorsko role i postacie. Przede wszystkim jest to pełna werwy i życia Podstolina - Teresy Kwiatkowskiej i Cześnik - Wojciecha Kalwata. No, i Dyndalski, powracającego po latach nieobecności na tę scenę, Włodzimierza Kłopockiego.

Olgierd Błażewicz, „Głos Wielkopolski”, 31 października 2005

Reżyser usunął z "Zemsty" to, co przesłaniało uniwersalność Fredrowskiego arcydzieła. Nie ma tu więc draperii, żupanów, szabli i sukien. Dzięki temu tak bardzo polski Fredro stał się jeszcze bardziej ludzki. W finale z mozolnie spisywanego testamentu Papkin składa papierowy samolocik i wypuszcza go nad widzami. W tym czasie w tle pada słowo: zgoda. Ale tak jak ponad stu laty, tak i dziś nie jest to zgodny chór.

Dorota Kołodziejczyk, „Ozon”, 10 listopada 2005