Sztuka Petera Shaffera opowiada o dramacie artysty obdarzonego talentem poślednim, a stającym przed obliczem prawdziwego geniusza, o człowieku pożeranym przez niszczącą siłę zawiści, przekonanym o głębokiej niesprawiedliwości losu i braku łaskawości Boga.

Przyjaciel ma rację. Coś dziwnego się ze mną dzieje. Charakter mi się zmienia i głowa mnie coraz częściej boli. Przychodzą mi do głowy zdumiewające myśli i zaczynam też słyszeć jakieś dziwne dźwięki.

Młody człowieku. Czy chciałbyś nadać sens swojemu życiu? Czy zastanawiałeś się jaką drogą pójść? Nie chcesz egzystować w szarej rzeczywistości? Lubisz przygody i emocje? Potrzebujesz wyzwań? Spełnij swoje marzenia!

Zupełnie odmienne oblicze doskonale znanego z polskich scen, znakomitego współczesnego dramaturga rosyjskiego. Nikołaj Kolada ukazuje się jako autor arcyzabawnej, ale też niezwykle przenikliwej i inteligentnej komedii.

Premiera najsłynniejszego dramatu mistrza ze Stratfordu to trzecia realizacja tego arcydzieła w powojennej historii Teatru Polskiego w Poznaniu.

„Ich czworo” Zapolska nazwała „tragedią ludzi głupich”. Dla nas jest to raczej komedia (farsa nawet!), jaką grają przed sobą nawzajem ludzie niespełnieni.

„Maria: O mnie też tak zawsze gadają: ta stara to już tak zwapniała, że już dawno trzeba by ją oddać pod kuratelę. Wszystko chcą mi zabrać. Najchętniej to by mnie wymazali, jak gumką, żeby nic, ale to nic po mnie nie zostało.”

„Kotka...” Tennessee Williamsa to przede wszystkim portret zakłamanej rodziny. Z okazji urodzin patriarchy, plantatora miliardera, przyjeżdżają do rodzinnego domu jego dwaj synowie z żonami.

„Moda rządzi nami” – mówi w sztuce Mrożka tytułowy Krawiec, i są to słowa uświadamiające nam, że każdy z nas jest poddany presji wyglądu. Bo moda to nie tylko strój, ale również określenie naszego jestestwa, atrakcyjności i statusu materialnego.

„Lament” Krzysztofa Bizio to przede wszystkim opowieść o samotności. O tym jak trudno jest porozumieć się nam ze sobą.

Rimma mieszka i pracuje w lecznicy zwierząt. Nieoczekiwanie zjawiają się u niej goście: dawna koleżanka Nina, przerażona jej obecnym życiem, Witalik, przyjaciel od kielicha, oraz jego zamożny sąsiad, Maksym...

Nienormalność! Cóż to za okrutne słowo, którym ludzie nauki straszyli i nadal straszą każdego, kto jeszcze nie porzucił nikłej nadziei na znalezienie w świecie czegoś innego niż nieubłagana statystyka i „żelazna konieczność”!

"Ocalenie" to pośpieszna medytacja o końcu świata.

Z postaciami „Odwiedzin” łatwo się utożsamić. Nie są bohaterami z pierwszych stron gazet. Żyją „po cichu”. Samotna matka, jej przyjaciel, bezrobotna córka, syn próbujący się usamodzielnić.

„Panny z Wilka” to opowieść o zmaganiu się z czasem i ze sobą w czasie – czasie, który nie tylko galopuje, ale i paradoksalnie staje w miejscu.

„Pomórnik” to niezwykle inteligentna gra od samego początku prowadzona z widzem. Gra, w której iskrzy się od groteski i ironii, gdzie tematy poważne przeplatane są wybuchami śmiechu.

Sztuka węgierskiego autora to komedia zaprawiona szczyptą melancholii. Jej akcja rozgrywa się na prowincji, gdzie miejscowa dziewczyna marząca o lepszym życiu spotyka przyjezdnego mężczyznę, równie jak ona poszukującego wolności i odmiany.

„Przyjaciel" to próba uchwycenia stanu świadomości człowieka, który bez względu na to, czy jest winien zarzucanych mu czynów, musi stworzyć przekonującą kreację.

„Samobójca”, w krzywym zwierciadle ukazuje koszmarną rzeczywistość ówczesnego Kraju Rad. Sztuka nie spodobała się Stalinowi, powędrowała na półkę i krążyła wśród czytelników jedynie w drugim obiegu.

Świat widziany oczami jedenastoletniego chłopca: niedojrzali, zabiegani dorośli, smutek wywołany niezrozumieniem.

„Śmierć pracownika” to popkulturowy anarchistyczny żart, w którym antyczny mit trafia do dyskontu z niemieckim kapitałem. To świat sklejony z klisz i schematów, w którym nieistotne jest prawdopodobieństwo, ponieważ głównym motorem działania jest bunt.

„Gina: To czas na mnie i na ciebie, żebyśmy wpuścili dwa miliony woltów w to gnijące mięso, przyjacielu. W naszym programie… ludzie zobaczą jak zupełnie zwyczajny, pospolity facet, któremu nic w życiu nie wyszło, wydaje milion dolarów…”

Opowieść o pochwale i afirmacji życia. Odnaleziona po latach walizka staje się dla głównego bohatera, Fransua Żako, kluczem do odnalezienia prawdy o sobie. Otwarcie walizki powoduje jednocześnie dotarcie do własnych korzeni.

Idea Tomasonów rozwinięta przez japońskiego artystę Genpei Akasegawę to wspólny mianownik historii opowiadanych przez Deę Loher w „Złodziejach”.